Dowódcy

Gen. piechoty Ernst Busch (1885-1945)

    Urodził się w dniu 6 lipca 1885 roku w dzielnicy Essen nazywanej Steele. Do niemieckiej armii wstąpił w 1904 roku w stopniu ppor. (wcześniej ukończył szkołę kadetów „Hauptkadettenanstalt Gross-Lichterfelde”). W 1913 roku służąc w szeregach 57 Pułku Piechoty został awansowany na stopień por. W chwili wybuchu wojny dowodził 11 kompanią 56 Pułku Piechoty określaną „Vogel von Falkenstein". W 1915 roku został awansowany na stopień kpt. Pod koniec wojny był już dowódcą 56 Pułku Piechoty. Brał czynny udział w I wojnie światowej, walcząc na froncie zachodnim, za co w 1918 roku został odznaczony orderem Pour le Mérite.

   Po zakończeniu I wojny światowej pozostał w szeregach Reichswehry, pracując jako inspektor oddziałów transportowych. Służył w 18 Pułku Piechoty, od 1921 roku w sztabie 6 Dywizji Reichswehry, a od 1924 roku w dowództwie naczelnym Grupy 1. W 1925 roku został służbowo przeniesiony do Ministerstwa Reichswehry, gdzie pracował do 1928 roku. W 1925 roku został awansowany na stopień mjr. Następnie służył w sztabie 2 Dywizji Reichswehry. W 1930 roku został awansowany na stopień płk i powierzono mu dowodzenie 9 Pruskiego Pułku Piechoty. W październiku 1935 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Pod koniec 1935 roku został dowódcą 23 Dywizji Piechoty. W październiku 1937 roku został awansowany na stopień gen. leut. W lutym 1938 roku został mianowany dowódcą VIII KA.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził VIII KA, tocząc między innymi walki na Górnym Śląsku z polską Armią „Kraków”. Jego starania musiały zostać docenione, gdyż w 1940 roku podczas uderzenia na Francję dowodził już większym związkiem operacyjnym, 16 Armią, której dowodzenie objął w dniu 23 października 1939 roku. Podległy mu związek operacyjny walczył we Francji w Szampanii. W uznaniu swoich zasług w dniu 26 maja 1940 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). W dniu 19 lipca 1940 roku został awansowany na stopień gen. płk.

   W chwili wybuchu wojny z ZSRR nadal dowodził 16 Armią. W 1941 roku kierując jej uderzeniem w kierunku północnym zdobył Demiańsk i doszedł do Leningradu, który zablokował. W 1942 roku w obliczu sowieckiej kontrofensywy twardo utrzymywał swoje pozycje. Za walki pod Leningradem w dniu 1 lutego 1943 roku został mianowany feldmarszałkiem. W dniu 21 sierpnia 1943 roku został odznaczony Liśćmi Dębowymi do Krzyża Rycerskiego (niem. Eichenlaub zum Ritterkreuz). Doceniono jego postawę podczas ciężkich walk pod Wołkowem. Pod koniec 1943 roku objął dowodzenie nad Grupą Armii „Środek”, która toczyła zaciekłe boje na Białorusi. Beznadziejna sytuacja militarna i bezsensowne decyzje f-hrera doprowadziły do tego, że w 1944 roku stracił tam większość swoich żołnierzy. Zarzucono mu jednak nieudolność i w lipcu 1944 roku odwołano ze stanowiska dowódcy Grupy Armii „Środek”. Przeniesiono go do rezerwy OKH.

     W marcu 1945 roku powierzono mu dowodzenie 1 Armii Spadochronowej, która na froncie zachodnim na kierunku północno-zachodnim bezskutecznie próbowała powstrzymać nacierające wojska alianckie. W dniu 3 maja 1945 roku wraz z resztką swoich żołnierzy poddał się w okolicach L-neburga wojskom brytyjskiego marszałka Bernarda Montgomery'ego. Jako data jego kapitulacji podawany jest również dzień 7 maja i okolice Flensburga. Trafił do obozu jenieckiego w Alderhorst w Wielkiej Brytanii, gdzie w dniu 17 lipca 1945 roku zmarł na zapalenie płuc.