Dowódcy

Gen. mjr artylerii Erich Marcks (1891-1944)

   Urodził się w dniu 6 czerwca 1891 roku w dzielnicy Berlina nazywanej Schöneberg. Był synem znanego niemieckiego historyka Ericha Marcksa. W 1909 roku podjął studia filozoficzne na Uniwersytecie we Freiburgu. Po trzech semestrach przerwał naukę i wstąpił do niemieckiej armii. W dniu 1 października 1910 roku został ochotnikiem do armii Wirtembergii. Służył w 3 baterii 76 Badeńskiego Pułku Artylerii Polowej. W grudniu 1911 roku został awansowany na stopień ppor. W chwili wybuchu I wojny światowej służył w szeregach 9 Pułku Artylerii Polowej „Generalfeldmarschall Graf Waldersee“ ze Schleswigu. Już w dniu 3 września 1914 roku został ciężko ranny. Po rekonwalescencji został adiutantem pułkowym i od 1916 roku służył jako oficer sztabowy. W 1917 roku skierowano go do Sztabu Generalnego. W październiku 1918 roku został awansowany na stopień kpt.

   Po zakończeniu działań wojennych został członkiem oddziału ochotniczego Freikorps „Epp” i jednocześnie przyjęty w szeregi Reichswehry. W 1920 roku został przeniesiony do Berlina, do służby w naczelnym dowództwie Grupy 1 Reichswehry. Wkrótce rozpoczął pracę Ministerstwie Reichswehry, zajmując się sprawami umundurowania. W latach 1927-1928 dowodził 3 Pruskim Pułkiem Artylerii, jednakże w październiku 1929 roku ponownie powołano go do pracy w berlińskim Ministerstwie Reichswehry. W dniu 1 grudnia 1929 roku został awansowany na stopień mjr. W latach 1932-1933 pracował w ministerstwie jako urzędnik do spraw publicznych dla kanclerzy Franza von Papena i Kurta von Schleichera. W dniu 1 kwietnia 1933 roku objął dowodzenie 1 oddziału w 6 Pułku Artylerii. W październiku 1933 roku został awansowany na stopień ppłk, a we wrześniu 1935 roku na stopień płk. Jednocześnie powołano go na szefa sztabu VIII KA. W dniu 1 kwietnia 1939 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Pełniąc funkcję szefa sztabu VIII KA walczył w Polsce w 1939 roku.

    W dniu 25 października 1939 roku powołano go na szefa sztabu 18 Armii, z którą walczył we Francji w 1940 roku. Podczas kampanii francuskiej nie dopuścił do zbombardowania miasta Brugia i mostów w Paryżu twierdząc, że zabytkowy charakter tych miejsc nie pozwala na ich zniszczenie, nawet dla ważnych celów militarnych. W grudniu 1940 roku został powołany na stanowisko dowódcy 101 Lekkiej Dywizji Piechoty. W tym samym czasie brał czynny udział w opracowaniu planu „Barbarossa”. W dniu 1 marca 1941 roku został awansowany na stopień gen. leut. Na wiosnę 1941 roku wraz ze swoją dywizją brał udział w kampanii bałkańskiej.

   Jako dowódca 101 Dywizji Piechoty brał od początku udział w realizacji planu „Barbarossa”. Podczas walk na Ukrainie, w okolicach Medyki, w dniu 26 lipca 1941 roku został ciężko ranny. Lekarze podjęli decyzję o amputacji jednej z nóg. Został odznaczony Złotą Odznaką za Rany i Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Zaczął używać protezy i wkrótce powrócił do czynnej służby. W marcu 1942 roku objął dowodzenie 337 Dywizji Piechoty. W dniu 20 września 1942 roku powołano go na dowódcę LXVI Korpusu Rezerwowego. W dniu 1 października 1942 roku awansowano go na stopień gen, artylerii. W listopadzie 1942 roku powierzono mu funkcję dowódcy LXXXVII Korpusu Armijnego. W sierpniu 1943 roku przerzucono go do Włoch, gdzie wszedł w skład niemieckiego generalnego dowództwa. Wkrótce powołano go na dowódcę LXXXIV Korpusu Armijnego stacjonującego w Normandii.

   Podczas lądowania Sprzymierzonych w Normandii jego korpus w czerwcu 1944 roku toczył zacięte walki na półwyspie Cotentin. Dzień lądowania Sprzymierzonych w Normandii był dniem jego urodzin. On sam podejrzewał, że ma to jakiś związek. Podobno był jednym z nielicznych niemieckich dowódców, którzy uważali, że inwazję Sprzymierzonych w Normandii da się powstrzymać. W dniu 12 czerwca 1944 roku w pobliżu miejscowości St. Lo zginął w efekcie alianckiego lotniczego ataku bombowego. Pośmiertnie nadano mu Liście Dębowe do Krzyża Rycerskiego (niem. Eichenlaub zum Ritterkreuz). Na uwagę zasługuje fakt, że dwóch z jego trzech synów zginęło w walkach na froncie wschodnim.

   Jego postać pojawiła się w filmie „Najdłuższy dzień” z 1962 roku zagrana przez niemieckiego aktora Richarda M-ncha.