Dowódcy

Gen. leut. Rudolf Koch-Erpach (1886-1971)

  Urodził się w dniu 9 kwietnia 1886 roku w Monachium. W czerwcu 1904 roku wstąpił do 2 Królewskiego Bawarskiego Pułku Ułanów „König”. W 1906 roku ukończył szkołę podoficerską w stopniu ppor. od 1910 roku służył w 6. Królewskim Bawarskim Pułku Kawalerów „Prinz Albrecht von Preussen”. W czerwcu 1913 roku został awansowany na stopień por. Brał udział w pierwszej wojnie światowej uzyskując stopień rotmistrza kawalerii (odpowiednik kpt). Po wojnie pozostał w szeregach Reichswehry.

   Od 1923 roku służył w 17 Bawarskim Pułku Rajtarów, którego we wrześniu 1929 roku został dowódcą. W listopadzie 1924 roku został awansowany na stopień mjr. W listopadzie 1932 roku został szefem sztabu 1 Dywizji Kawalerii we Frankfurcie nad Odrą. W kwietniu 1934 roku został dowódcą kawalerii we Wrocławiu. W styczniu 1935 roku został awansowany na stopień gen. mjr. W październiku 1935 roku został mianowany dowódcą 8 Dywizji Piechoty. W kwietniu 1937 roku został awansowany na stopień gen. leut.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku walczył dowodząc 8 Dywizją Piechoty. W dniu 23 września 1939 roku w bitwie pod Krasnobrodem najprawdopodobniej dostał się w ręce Polaków. Podczas kampani francuskiej nadal dowodził 8 Dywizją, zdobywając Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Od listopada 1940 roku do marca 1941 roku dowodził LX Korpusem, a później przez krótki czas XXXV Korpusem. W grudniu 1940 roku został awansowany na stopień gen. kawalerii. W maju 1941 roku został mianowany dowódcą wrocławskiego VIII Okręgu Wojskowego (VIII OW) i pełnił tę funkcję do dnia 26 stycznia 1945 roku. Odpowiadał za tworzenie jednostek rezerwowych, za szkolenia, ćwiczenia nowo sformowanych jednostek, za zaopatrzenie i wiele innych rzeczy. Miał również nadzór nad obozami jenieckimi znajdującymi się na terenie VIII OW.  

    W końcowym okresie wojny dowodził LVI Korpusem Pancernym. Podczas walk na Śląsku w marcu 1945 roku jego oddziały wpadły w „kocioł opolski” stworzony przez Armię Czerwoną, z którego udało mu się wyrwać, ratując większość swoich żołnierzy. Pod koniec wojny dowodził 1 Armią. Dostał się do brytyjskiej niewoli, z której został zwolniony w 1948 roku. Za traktowanie jeńców w obozie jenieckim w Łambinowicach był posądzony o zbrodnie wojenne.

    Zmarł w dniu 27 listopada 1971 roku w Karlsruhe lub w Bad Boll.