Dowódcy

Ppłk Edmund Blaurock (1889-1966)

   Urodził się w dniu 12 października 1899 roku w N-rnbergu w Bawarii. Wstąpił do niemieckiej armii w 1917 roku. Brał czynny udział w końcowym okresie I wojny światowej. W sierpniu 1918 roku został ciężko ranny. W październiku 1918 roku został awansowany na stopień ppor. Po zakończeniu działań wojennych był członkiem Freikorps „Epp”. Pozostał w Reichswehrze, służąc w 24 Pułku Artylerii. W 1924 roku rozpoczął służbę 7 Bawarskim Pułku Artylerii. W czerwcu 1925 roku został awansowany na stopień por. w październiku 1931 roku został przeniesiony do sztabu Grupy 2 w Kassel. W czerwcu 1933 roku został awansowany na stopień kpt, a w październiku 1936 roku na stopień mjr. Od czerwca 1938 roku służył jako oficer Ia w 8 Dywizji Piechoty. W czerwcu 1939 roku został awansowany na stopień ppłk.

   Podczas kampanii wrześniowej walczył w szeregach 8 Dywizji Piechoty. Następnie w 1940 roku brał udział w walkach na zachodzie Europy. W marcu 1941 roku został oficerem Ia w sztabie 9 Armii, z która walczył na froncie wschodnim. W lutym 1942 roku został awansowany na stopień płk. W kwietniu 1942 roku został szefem sztabu XXXXIII Korpusu Armijnego. W 1943 roku służył w 267 Dywizji Piechoty i w 205 Dywizji Piechoty. W listopadzie 1943 roku został szefem sztabu XXVIII Korpusu Armijnego. W lutym 1944 roku został szefem sztabu walczącej w Kurlandii Grupy Armii „Fiessner”. W maju 1944 roku objął dowodzenie nad  320 Pułkiem Grenadierów. W czerwcu 1944 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. W dniu 27 czerwca 1944 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes).

   W październiku 1944 roku został awansowany na stopień gen. mjr i objął dowodzenie walczącej w Prusach Wschodnich 56 Dywizji Piechoty. W dniu 19 lutego 1945 roku został odznaczony Liśćmi Dębu do Krzyża Rycerskiego (niem. Eichenlaub zum Ritterkreuz). W marcu 1945 roku został ponownie przeniesiony do rezerwy OKH, a w kwietniu tego roku awansowany na stopień gen. leut. Pod koniec wojny dowodził Dywizją Piechoty „Ulrich von Hutten” i 5 Dywizją Strzelców. W dniu 3 maja 1945 roku dostał się do brytyjskiej niewoli, z której został wypuszczony w 1948 roku.

   Zmarł w dniu 26 stycznia 1966 roku w rodzinnym N-rnbergu.