Dowódcy

Gen. leut. Hans von Obstfelder (1886-1976)

    Urodził się w dniu 6 września 1886 roku w miejscowości Steinbach-Hallenberg w Turyngii. W marcu 1905 roku wstąpił do niemieckiej armii. Służył w szeregach 2 Turyńskiego Pułku Piechoty Nr 32. W sierpniu 1906 roku został awansowany na stopień ppor. W lutym 1914 roku został awansowany na stopień por. Uczestnik I wojny światowej, początkowo jako adiutant pułkowy w 71 Rezerwowym Pułku Piechoty. W czerwcu 1915 roku został awansowany na stopień kpt. Następnie służył w 22 Dywizji Piechoty, w sztabie XIV Korpusu Armijnego, w sztabie III Korpusu Armijnego, w sztabie 82 Dywizji Rezerwowej, w 7 Dywizji Kawalerii, w 4 Dywizji Kawalerii i ostatecznie w 83 Dywizji Piechoty.

   Po zakończeniu wojny pozostał w szeregach Reichswehry, służąc w sztabie 11 Brygady i w 15 Pułku Piechoty, gdzie został dowódcą kompanii. W październiku 1922 roku rozpoczął pracę Ministerstwie Reichswehry. W lutym 1926 roku został awansowany na stopień mjr. Od września 1927 roku służył w sztabie 3 Dywizji Reichswehry. W czerwcu 1929 roku został dowódcą II batalionu w 11 Saskim Pułku Piechoty. W 1930 roku został awansowany na stopień ppłk. W 1931 roku powrócił do pracy w Ministerstwie Reichswehry. W marcu 1933 roku został awansowany na stopień płk. W październiku 1934 roku został mianowany dowódcą „Twierdzy Wrocław”. W styczniu 1936 roku został awansowany na stopień gen. mjr. W tym samym roku przez krótki okres był dowódcą 3 Dywizji Piechoty. W dniu 6 października 1936 roku został dowódcą 28 Dywizji Piechoty. W lutym 1938 roku został awansowany na stopień gen. leut.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził 28 Dywizją Piechoty, walczącą pod Mikołowem. Podczas kampanii francuskiej w 1940 roku dowodził XXIX Korpusem Armijnym. W czerwcu 1940 roku został awansowany na stopień gen. piechoty. Dowodził tym korpusem podczas walk w ZSRR, kierując swoje natarcie w stronę Kaukazu. Za walki w ZSRR w 1941 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes), a następnie w 1943 roku Liśćmi Dębowymi do Krzyża Rycerskiego (niem. Eichenlaub zum Ritterkreuz). W sierpniu 1943 roku powierzono mu dowodzenie stacjonującego we Francji LXXXVI Korpusu Armijnego.

    Podczas lądowania Sprzymierzonych w Normandii w czerwcu 1944 roku jego korpus toczył zaciekłe  walki w rejonie Caen. Część jego żołnierzy przepadła w kotle pod Falaise. W listopadzie 1944 roku został odznaczony Mieczami do Krzyża Rycerskiego (niem. Schwerter zum Ritterkreuz mit Eichenlaub). W grudniu 1944 roku został mianowany dowódcą 1 Armii. Jego armia brała udział w nieudanym niemieckim natarciu na Strasburg, które miało miejsce w styczniu 1945 roku. Pod koniec wojny dowodził 19 Armią i 7 Armią. Dostał się do amerykańskiej niewoli.  

   Zmarł w dniu 20 grudnia 1976 roku w Wiesbaden.