Dowódcy

Ppłk Helmuth Wilhelm Otto von Grolman (1898-1977)

   Urodził się w dniu 6 listopada 1898 roku w Reinshain (prawdopodobnie Przylaski) koło Kożuchowa na Dolnym Śląsku. Pochodził ze starej niemieckiej rodziny szlacheckiej. W dniu 30 czerwca 1916 roku wstąpił do niemieckiej armii i rozpoczął służbę w 3 Gwardii Pułku Ułanów w Poczdamie. Uczestnik I wojny światowej. W czerwcu 1917 roku został awansowany na stopień ppor. W październiku 1917 roku ukończył kurs pilotażu i wstąpił w szeregi niemieckiego lotnictwa, służąc w 5 Batalionie Lotniczym i 29 Batalionie Lotniczym.

   Po zakończeniu wojny na krótko pozostał w Reichswehrze, ponownie służąc w 3 Gwardii Pułku Ułanów w Poczdamie. W grudniu 1920 roku zwolniono go ze służby wojskowej. W latach 1920-1924 pracował jako cywilny urzędnik państwowy. Jednocześnie rozpoczął studia ekonomiczne. W 1924 roku powrócił w szeregi Reichswehry i rozpoczął służbę w 9 Pułku Górskim. W kwietniu 1926 roku został awansowany na stopień por. w 1932 roku rozpoczął pracę w Ministerstwie Reichswehry. W listopadzie 1933 roku został awansowany na stopień kpt. W latach 1935-1937 pracował w Sztabie Generalnym. W sierpniu 1937 roku został awansowany na stopień mjr. Pod koniec 1937 roku powrócił do służby w 9 Pułku Górskim. W czerwcu 1938 roku rozpoczął służbę jako oficer operacyjny Ia w 28 Dywizji Piechoty. W sierpniu 1939 roku został awansowany na stopień ppłk.  

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku służył w 28 Dywizji Piechoty. Funkcję dywizyjnego oficera Ia pełnił do października 1940 roku. W latach 1940-1942 pełnił tą samą funkcję w Sztabie Generalnym. W lutym 1942 roku został awansowany na stopień płk. Na przełomie 1942 i 1943 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. Skierowano go na kurs wojsk pancernych w W-nsdorfie. Od stycznia do sierpnia 1943 roku pełnił funkcję dowódcy 1 Pułku Pancernego. Od sierpnia 1943 roku do czerwca 1944 roku pełnił funkcję szefa sztabu w 2 Armii Pancernej. W grudniu 1943 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Od czerwca do września 1944 roku służył jako szef sztabu w Grupie Armii „Południowa Ukraina”, a następnie do marca 1945 roku jako szef sztabu Grupy Armii „Południe”.  W listopadzie 1944 roku został awansowany na stopień gen. leut. Od marca 1945 roku dowodził 4 Dywizją Kawalerii. Dostał się do amerykańskiej niewoli, z której został zwolniony w 1948 roku. 

   Po wojnie zajął się w zachodnich Niemczech polityką. W Dolnej Saksonii był ministrem ds. przesiedleńców. W latach 1955-1957 pracował w Komitecie Doradczym Bundeswehry. W 1959 roku został członkiem niemieckiego parlamentu. Nadal zajmował się sprawami związanymi z Bundeswehrą. W 1960 roku wydał raport, w którym oświadczył, że szybki rozwój zachodnioniemieckiej armii niekorzystnie wpływa na morale żołnierzy. Naraził się tym zachodnioniemieckim mediom, a także wielu politykom. Zarzucono mu przekroczenie swoich kompetencji.

   W 1961 roku został odwołany z pełnionych przez siebie funkcji politycznych. Powodem odwołania było posądzenie go o stosunki homoseksualne z nieletnimi. On sam próbował popełnić w tym czasie samobójstwo.

  Zmarł w dniu 18 stycznia 1977 roku w Hanowerze.