Dowódcy

Gen. płk Gottfried Heinrich Otto Richard von Viettinghoff-Scheel (1887-1952)

   Urodził się w dniu 6 grudnia 1887 roku w Moguncji. Pochodził z rodziny o wojskowych tradycjach. Jego ojcem był gen. artylerii Heinrich Otto Konrad von Vietinghoff-Scheel (1857-1917), a matką księżna Leona z domu von Schmettow (1861-1942). On sam wstąpił do niemieckiej armii w 1909 roku. Podobno wstąpił do niemieckiej armii mając 15 lat – skłamał co do prawdziwej daty swojego urodzenia. Rozpoczął służbę w 2 Pułku Grenadierów Ochrony Cesarza Franza. W 1907 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej, podczas której w 1915 roku został awansowany na stopień kpt.

   Po zakończeniu wojny pozostał w szeregach Reichswehry. W latach 1920-1921 pracował w Ministerstwie Reichswehry. W 1924 roku przeniesiono go do sztabu Dowództwa Grupy 1. Wkrótce został dowódcą kompanii w 9 Pruskim Pułku Piechoty. W 1926 roku został awansowany na stopień mjr. W latach 1927-1928 służył w sztabie Dowodztwa Piechoty nr 2, a w latach 1929-1930 ponownie w Ministerstwie Reichswehry. W 1931 roku został awansowany na stopień ppłk, jednocześnie rozpoczynając służbę jako dowódca kompanii w 14 Badeńskim Pułku Piechoty. W kwietniu 1933 roku został awansowany na stopień płk, jednocześnie przejmując dowodzenie na 1 Brygadą Strzelców. W kwietniu 1936 roku został awansowany na stopień gen. mjr. W 1937 roku został mianowany inspektorem w Inspektoracie Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych. W marcu 1938 roku został awansowany na stopień gen. leut. W listopadzie 1938 roku objął dowodzenie nad 5 Dywizją Pancerną.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku walczył w Polsce dowodząc 5 Dywizją Pancerną. W październiku 1939 roku został mianowany dowódcą XIII Korpusu Armijnego, którym dowodził podczas walk we Francji w 1940 roku. Uzyskał wtedy stopień gen. wojsk pancernych. W czerwcu 1940 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). W listopadzie 1940 roku objął dowodzenie nad XXXXVI Korpusem Armijnym, z którym na wiosnę 1941 roku walczył na Bałkanach. Nadal dowodząc tym korpusem prowadził walki w ZSRR, najpierw w składzie Grupy Armii „Północ”, a potem Grupy Armii „Środek”. W tym czasie przeżył wypadek, po którym zaczęto go nazywać „Wyłącznik Czołgów” (niem. „Panzerknacker”). W kwietniu 1942 roku został odznaczony Niemieckim Krzyżem w Złocie. W czerwcu 1942 roku objął dowodzenie nad 9 Armią, a w grudniu 1942 roku nad 15 Armią. W sierpniu 1943 roku został przeniesiony do rezerwy OKH.

   Jeszcze w sierpniu 1943 roku powołano go na dowódcę walczącej na terenie Italii niemieckiej 10 Armii. We wrześniu 1943 roku został awansowany na stopień gen. płk. W kwietniu 1944 roku został odznaczony Liśćmi Dębowymi do Krzyża Rycerskiego (niem. Eichenlaub zum Ritterkreuz). W połowie 1944 roku prowadził walki obronne na Linii Gotów. Na przełomie 1944 i 1945 roku zastąpił rannego w wypadku samochodowym feldmarszałka Kesselringa dowodząc walczącą w Italii Grupą Armii „C”. Planowano przerzucenie go na dowódcę walczącej w Kurlandii Grupy Armii „Kurlandia”, gdzie nawet przez krótki czas przebywał, ale ostatecznie pozostał w Italii jako dowódca Grupy Armii „C”.

   Pod koniec wojny widział już bezsens prowadzonych przez siebie walk. Za pośrednictwem  Karla Wolffa nawiązał kontakt z aliantami, czego efektem było podpisanie w dniu 29 kwietnia 1945 roku w Casercie dokumentu, w którym zobowiązał się do poddania swoich wojsk w dniu2 maja 1945 roku. Dostał się do brytyjskiej niewoli, z której został zwolniony w 1947 lub 1948 roku. Jako jeniec przebywał w Farm Hall.

   Po wojnie został członkiem niemieckiej komisji ekspertów, której zadaniem była remilitaryzacja Niemiec. Zmarł w dniu 23 lutego 1952 roku w Pfronten.