Dowódcy

Płk Vollrath Lübbe (1894-1969)

   Urodził się w dniu 4 marca 1894 roku w Klein Lunow w Maklemburgii. W 1906 roku wstąpił do Królewskiego Saskiego Korpusu Kadetów, gdzie zakończył naukę 1913 roku w stopniu ppor.. Służył w 4 Królewskim Saskim Pułku Piechoty Nr. 103. Uczestnik I wojny światowej, podczas której został ciężko ranny. W 1917 roku awansowano go na stopień por. 

   Po wojnie pozostał w szeregach Reichswehry służąc w 10 Saskim Pułku Piechoty. W 1925 roku awansowany go na stopień kpt. Od tego czasu służył w 9 Pruskim Pułku Piechoty. W styczniu 1934 roku został awansowany na stopień mjr. W styczniu 1935 roku rozpoczął prace jako wykładowca taktyki w Szkole Wojennej w Dreźnie. W październiku 1936 roku został awansowany na stopień ppłk. W 1937 roku rozpoczął służbę jako dowódca I batalionu w 103 Pułku Piechoty. W listopadzie 1938 roku został dowódcą 13 Pułku Strzelców. W czerwcu 1939 roku został awansowany na stopień płk.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził 13 Pułkiem Strzelców walcząc w Polsce. Później nadal dowodząc tym pułkiem walczył we Francji w 1940 roku i na Bałkanach w 1941 roku. W sierpniu 1941 roku mianowano go dowódcą walczącej na froncie wschodnim 2 Brygady Strzelców, wkrótce przekształconej w 2 Brygadę Grenadierów Pancernych i ostatecznie w 2 Dywizję Pancerną. We wrześniu 1942 roku objął tymczasowe dowodzenie nad 2 Dywizją Pancerną, której dowódca został ranny. W październiku 1942 roku został awansowany na stopień gen. mjr, jednocześnie zostając oficjalnym dowódcą 2 Dywizji Pancernej. W kwietniu 1943 roku awansowano go na stopień gen. leut., a w sierpniu 1943 roku odznaczono Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). W lutym 1944 roku z powodu choroby przeniesiono go do rezerwy OKH. W kwietniu 1944 roku powierzono mu dowodzenie 81 Dywizji Piechoty. W lipcu 1944 roku, znowu z powodu choroby, przeniesiono go do rezerwy OKH. W październiku 1944 roku został dowódcą 462 Dywizji Grenadierów Ludowych i wkrótce mianowano go dowódcą Metzu. W listopadzie 1944 roku objął dowodzenie 49 Dywizji Piechoty, a w grudniu 1944 roku Dywizji nr 433. Przerzucono go wtedy wraz z jego dywizją na front wschodni w rejon Frankfurtu nad Odrą. Podczas walk w dniu 2 lutego 1945 roku został ranny, a w dniu 5 lutego 1945 roku dostał się do sowieckiej niewoli.

   Był więziony w Łagrze nr 27 w Krasnogórsku, a później w Łagrze nr 48 w Cerny. Później przerzucono go do Moskwy, gdzie w procesie sądowym skazano go na 25 lat więzienia. Powrócił do Niemiec w 1955 roku.

   Zmarł w dniu 4 kwietnia 1969 roku w Hanowerze.