Dowódcy

Gen. mjr Ferdinand Neuling (1895-1960)

    Urodził się w dniu 22 sierpnia 1895 roku w Budziszynie. Wstąpił  w szeregi niemieckiej armii w 1905 roku. Rozpoczął służbę w 11 Królewskim Saskim Pułku Piechoty Nr 139. W 1906 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej, podczas której nadal walczył w szeregach tego pułku. Podczas wojny uzyskała awans na por., a w 1916 roku na kpt. Uzyskał wiele wysokich odznaczeń.

    Po zakończeniu wojny pozostał w szeregach Reichswehry, służąc w 37 Pułku Piechoty. Później służył w 11 Saskim Pułku Piechoty jako dowódca kompanii i w 2 Pruskim Pułku Rejtarów jako dowódca eskadry. Następnie skierowano go do pracy w Ministerstwie Reichswehry w Dziale Broni i Amunicji. W lutym 1929 roku został awansowany na stopień mjr. Od 1930 roku służył w 2 Pruskim Pułku Piechoty jako dowódca batalionu. W czerwcu 1933 roku został awansowany na stopień ppłk. W październiku 1934 roku został dowódcą Pułku Piechoty „Rastenburg”. W czerwcu 1935 roku został awansowany na stopień płk. Powierzono mu dowodzenie 23 Pułku Piechoty. W styczniu 1939 roku został awansowany na stopień gen. mjr, a w sierpniu 1939 roku zlecono mu dowodzenie nad 239 Dywizją Piechoty. Od marca 939 roku dowodził Landwehrą w Opolu. Jego dywizja przed uderzeniem na Polskę była rozlokowana w lasach koło Łabęd pod Gliwicami.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził dywizją walcząc w Polsce. Jego dywizja szła w drugim rzucie, więc na Górnym Śląsku toczyła większość potyczek z polskimi oddziałami, często raczej paramilitarnymi. Wkroczyła do polskiej części Górnego Śląska dopiero w dniu 2 września 1939 roku (przekraczając granicę Gierałtowicach i kierując się w stronę na Ornontowic). W dniu 3 września zajął Mikołów, a w dniu 4 września Katowice i Chorzów. Podczas tych dni jego żołnierze dopuścili się zbrodni wojennych, które obciążały jego samego.

     Później walczył we Francji i ponownie wraz ze swoją dywizją powrócił na Śląsk. W grudniu 1940 roku został awansowany na stopień gen. leut. Nadal dowodząc swoją dywizją walczył z nią w ZSRR. W grudniu 1941 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. We wrześniu 1942 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). We wrześniu 1942 roku objął dowodzenie LXII Korpusu Rezerwowego. W październiku 1942 roku został awansowany na stopień gen. piechoty. W 1944 roku dowodzony przez niego LXII Korpus Rezerwowy przekształcił się w LXII Korpus Armijny, rozlokowany na zachodzie Europy. Główna kwatera Neulinga jak dowódcy tego korpusu znajdowała się w Draguignan.

    W dniu 18 sierpnia 1944 roku dostał się do amerykańskiej niewoli. Udało się tego dokonać amerykańskim żołnierzom z 36 Dywizji Piechoty. Znalazł się w obozie jenieckim w Clinton w stanie Missisipi. Został zwolniony w 1947 roku. Nigdy nie postawiono mu zarzutu dokonania zbrodni wojennych.

   Zmarł w dniu 22 lutego 1960 roku w Hildesheim.